ภาพงานเลี้ยงก่อนเริ่มงาน

หลังงานสวดอุทิศให้ญาติๆเสร็จแล้ว แอบเห็นรอยยิ้มเด็ก ^_^

ภาพคู่ที่ม่อนตั้งใจให้ถ่ายกับพระพิฆเนศ

ที่ร้านอาหารกับป้าแต๋วและสองเด็กซน

ที่ร้านขายยาป้าแต๋ว ระหว่างรอเจ้าของร้านแอบหนีไปตกปลา

สามคนที่วัดม่วง ชอบภาพนี้เพราะดูรักกันดีแบบต่างคนก็ต่างไปแต่ก็โอเค

จะว่าไป เที่ยวครั้งนี้ ไม่เห็นม่อนแกล้งหรืออิจฉาตังเมเลย น่ารักมาก

ได้ไปอ่านเรื่องนี้เข้าโดยบังเอิญ แต่กลับมีประโยชน์อย่างมาก เลยหยิบมาฝาก
เผื่อความฝันการทำเกษตรทางเลือก แบบง่ายๆในพื้นที่เล็กๆของใครบางคน จะเป็นจริงขึ้นมาได้บ้าง

ลองไปอ่านดูนะ มีเนื้อหาที่เป็นประโยชน์แนวนี้อยู่หลายเรื่องเลย

http://baansuan.wordpress.com/2008/02/10/small-is-beautiful

ป.ล. ขอขอบคุณเจ้าของเว็บบล็อกมา ณ ที่นี้ด้วย

จากการที่ได้อ่านหัวข้อเรื่องนี้ เลยเข้าไปอ่านเนื้อหาข้างใน ก็ทำให้ได้ข้อคิดเตือนอะไรได้
ถึงบางทีเราอาจเคยคิดได้มาก่อนแล้ว แต่การถูกเตือนให้ได้รู้อีกครั้งมันก็ดีนะ

มันเป็นธรรมชาติใน DNA ของมนุษย์ทุกคน
ที่ชอบความสุข และรังเกียจความทุกข์
เรามีปกติในการรักที่จะได้มา และไม่ชอบที่จะเสียไป

แต่ลืมไปว่า บางทีเพื่อจะได้บางอย่างที่วิเศษมา
มันต้องยอมเสียบางอย่างไปก่อน
และบางครั้งสิ่งที่สวยงาม มันก็เกิดขึ้นท่ามกลางความไม่สวยงามนะ

READ MORE

วันนี้ไปอ่านคอลัมน์ในนิตยสารธรรมะออนไลน์ ฉบับล่าสุด
ได้อ่านนิทานเรื่องนี้ของหลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร แล้วคิดถึงบางคนเลยหยิบมาฝากนะ

ความจริงอย่างความหนักของหนัก
ถ้าเราไม่ไปหิ้วไปแบกไปหามไม่ไปหาบเอา
สิ่งของเหล่านั้นมันหนัก มันก็ไม่ว่ามันหนัก
มันก็อยู่ตามหน้าที่ของเขา

แต่ว่าจิตใจผู้ใดไปยึดไปถือมัน ก็เกิดเป็นหนักใหญ่ขึ้นมา
เขาจึงเล่าเป็นนิทานสอนมนุษย์มาตั้งแต่สมัยตั้งโลกตั้งแผ่นดินตั้งมนุษย์
มาแล้วว่า คนเราที่เกิดมาในโลกนี้มันแบบเดียวกับว่า
มีผีบ้าชนิดหนึ่ง เรียกว่าผีบ้าหาบหิน
ผีบ้าคนเป็นบ้าอย่างนั้นไม่ทำอะไร
มีคานหาบแล้วก็มีกะต่ากระบุงแล้วก็หาบไป
พอเห็นก้อนไม้ก้อนดินก็เก็บใส่
เก็บใส่ข้างหน้า เก็บใส่ข้างหลังก็หาบต่อไป
มีอะไร ๆ ก็เก็บใส่หาบของแก เพราะว่าแกเป็นผีบ้าหาบหิน

คือว่าหาบทุกสิ่งทุกอย่าง
ไปเห็นขี้หมูก็หาบขี้หมูใส่กะต่าไป
ไปเห็นขี้หมาก็เก็บขี้หมาแห้งใส่กะต่าไป
ไม่ว่าแกเห็นอะไร แกต้องเก็บ
เก็บไปจนกระทั่งว่าเศษกระดาษเขาทิ้งแล้ว
เศษอะไรของโสโครกแกก็เก็บใส่กะต่าของแก
เอามันเต็มเข้าว่าละ เก็บไปอย่างนั้นแหละ
READ MORE

จากที่เคยคุยกันวันก่อนว่ามีเรื่องเล่าในพันทิพน่าสนใจ หยิบมาฝากนะ

เริ่มจาก มารู้จักที่มาของเจ้าของกระทู้เรื่องเล่าที่หยิบมาฝาก สักนิดหน่อยก่อน
อยากทราบว่าคุณโขตาน กับคุณ chaosy เคยไปร่ำเรียนหรือฝึกวิปัสนาจากที่ไหน ทำไมอธิบายธรรมะได้แตกฉานดีจัง กระทู้นี้เจ้าของชื่อเค้ามาแนะนำตัวให้รู้จักคร่าวๆน่ะ

แล้วก็ตามไปอ่านบล็อกที่เค้าเก็บเรื่องเล่าไว้ เป็นของคุณ chaosy
“เรียนรู้ อยู่กับธรรม”
มีหลายเรื่องในหัวข้อนี้ แต่อยากอ่านหัวข้ออื่นๆด้วยก็ดีนะ เมนูอยู่ทางซ้ายนั่นแหละ

ก็ขอขอบคุณทั้งสองท่านที่เปิดเผยและแบ่งปันประสบการณ์ให้ทราบกันค่ะ

วันก่อนได้ดูรายการนี้ นึกอยู่ในใจว่าอยากให้ได้ดูด้วยกัน ..
แต่ก็ไม่อยากให้ใครเสียเวลามาเพื่อความต้องการของตัวเอง แม้จะคิดว่าสิ่งนั้นดีก็ตาม.. เลยไม่ได้ชวนดู คิดว่ามาดูย้อนหลังก็ได้ถ้าสนใจ พอดีวันนี้เข้าห้องศาสนา เค้าโพสเรื่องนี้อยู่ ก็หยิบมาฝากนะ เผื่อให้ดูตอนว่างๆ ..ยังไงก็คงไม่สายเกินไปหรอกมั้ง

มีหลายตอนอยู่นะ ที่ดูนี้เป็นรายการวันที่ 18-11-54 ตอนที่ 1 (18Nov11 1/4)
ถ้าดูจบตอนนี้แล้วอยากดูต่อ ก็คลิกตอนต่อไปดูนะ 2/4 , 3/4 , 4/4 คือมันมีสี่ตอนน่ะ

วันนี้เข้าไปเว็บ dhammada.net บังเอิญเห็นข้อความนี้แว๊บๆก็คลิกเข้าไปอ่าน
เลยทำให้มีความรู้เรื่องพุทธประวัติมากขึ้น อ่านแล้วรู้สึกถึงบุญคุณของพระพุทธเจ้าจนน้ำตาปริ่ม..

สวดมนต์ไหว้พระ ระลึกถึงถึงคุณของพระรัตนตรัย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ระลึกถึงคุณของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คุณของท่านยิ่งใหญ่ ท่านอดกลั้นไม่ยอมเข้าสู่ความพ้นทุกข์ยาวนานถึง 4 อสงไขยมหากัปป์ (บางองค์ยาวนานถึง 16 อสงไขยมหากัปป์) เวียนว่ายตายเกิดในภพภูมิทั้งหลาย ทั้งสุคติ ทุคติ ทั้ง เดรัจฉาน เปรต อสุรกาย นรก อดกลั้นไม่เข้าสู่นิพพานทั้งๆที่เข้าได้ในวันเดียวเมื่อได้ฟังธรรมจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าองค์ก่อนๆ เพียงเพื่อนำพระสัทธรรมมาบอกเราในวันที่ไม่มีพระพุทธศาสนาอยู่ในโลกแล้ว

คุณท่านถึงเพียงนั้น ระลึกถึงคุณของท่าน และอุทิศถวายกายนี้ใจนี้ เป็นเหมือนดอกไม้บูชา และปฏิบัติบูชาถวายท่าน ให้สมกับที่เราตั้งใจเดินตามรอยของท่านนะครับ

หยิบมาฝากนะ เผื่อจะรู้สึกดีๆได้คล้ายๆกัน
ถ้าอยากอ่านเต็มๆหรือ เรื่องอื่นๆก็เข้าไปที่เว็บ http://www.dhammada.net ได้นะ

ป.ล.ขอขอบคุณคุณลุงถนอมและแหล่งที่มา : เว็บ dhammada.net

ช่วงนี้เริ่มชัดเจนกับสิ่งที่ชอบมากขึ้นเรื่อยๆ จากเกณฑ์การวัดผล(ส่วนตัว)ที่ว่า..
“มีความสุขกับการได้คิด ได้ลงมือทำ แม้ไม่ได้เงินตอบแทนมากมาย”

เพราะแค่ความสุขในขณะคิด ในขณะที่ทำ มันก็คุ้มค่ากว่าเงินทองมากมายนัก
ทำไมถึงพูดแบบคนไม่เห็นความสำคัญของเงินอย่างนั้น ทั้งที่ก็ไม่ได้มีมากมายอะไร
แต่เพราะมั่นใจน่ะสิ ก็ “ความสุขที่ได้รับ ในขณะคิดและทำนั่นน่ะ มันเป็นปัจจุบัน..”
แต่เงินค่าตอบแทนที่คาดหวังมันเป็นอนาคต และไม่รู้ว่าจะพอใจกับเงินนั้นนานแค่ไหน..

นั่นแหละ ถึงว่ามันคุ้มค่า เพราะได้รับค่าตอบแทนเบื้องต้นแล้ว คือความสุขขณะได้ทำ..
ส่วนเรื่องผลตอบแทนที่เป็นเงินนั้น ถือว่าเป็นผลพลอยได้
เพราะยังเอาไว้สำหรับหาความสุขอื่นๆในทางโลกต่อไปได้อีก..

ว่าแล้วก็หยิบตัวอย่างมาให้ดูนิดนึงละกันนะ จะคลิกตามเข้าไปดูบ้างก็ได้ ไม่เป็นไร
Ebook Review Club